ปรึกษาปัญหาชีวิตคู่
   เอย
   วันที่: 2/2/2010
   เวลา: 12:15

 
แต่งงานมาได้ 9 ปีแล้วค่ะ สามีแก่กว่า 7 ปี แต่ไม่เคยได้อยู่ด้วยกันเลยเนื่องจาก 4 ปีแรกของการแต่งงานดิฉันต้องไปต่างประเทศ และเมื่อกลับมาก็ต้องทำงานอยู่ต่างจังหวัด สามีทำงานใน กทม ค่ะ ตลอด 5 ปีที่ผ่านมา ก็เจอกันเดือนละสองครั้ง สลับกันเทียว อาทิตย์เว้นอาทิตย์ค่ะ ยังไม่มีลูก ชีวิตการงาน การเงิน ไม่เคยมีปัญหาเลยค่ะ รวมถึงเรื่องมือที่สาม สามีเป็นที่ประสบความสำเร็จในเรื่องงานมาตลอดค่ะ เมื่อต้นปี 52 ตัดสินใจทำอิกซี่ แต่ก็ยังไม่ได้ ปัญหาเกิดขึ้นจากการใช้คำพูดที่เต็มไปด้วยอารมณ์ของดิฉันเอง เนื่องจากรู้สึกว่าสามีไม่สนใจ น้อยใจ ทำแต่งาน อะไรก็ต้องเป็นคนโทรหา ทำให้ตลอด จนระเบิดคำพูด ที่ว่า “อยากอยู่คนเดียวเหรอทำแบบนี้ ไม่เคยสนใจกันเลย แล้วก็บอกว่าไปเจอกันที่อำเภอแล้วกัน จุดมุ่งหมายในชีวิตคืออะไรกันแน่” แล้วเค้าก็บอกว่า งั้นขอเวลาเค้าคิด ขอเวลาอยู่คนเดียว ต้องการหาคำตอบที่ถาม และต้องการทำอะไรเองบ้าง คราวนี้ดิฉันก็รู้ว่า งานนี้เอาจริง หลังจากเกิดเหตุกาณ์ดิฉันโทรหา ก็รับแต่ไม่พูดอะไร หรือบางทีก็ไม่รับเลย เจอกันก็ไม่มองหน้า ทำอะไรซึ้งๆ ให้ก็ร้องไห้ค่ะ ขออโหสิกรรมก็บอกว่าไม่เคยโกรธ ดิฉันไม่ได้ทำอะไรผิด เป็นอย่างนี้มาสามเดือน จนเดือนที่สามเริ่มรู้สึกได้ว่าอาการแย่เพราะสามีไม่ยอมคุยด้วย และหน้าเฉยมาก ขณะเดียวกันก็เครียดเรื่องงานด้วย น้องสาวสามีเห็นอาการแย่เลยถามก็พบว่าเค้ายังหาคำตอบกับคำถามเหล่านั้น แล้วก็บอกว่าทำไมชีวิตครอบครัวเราต้องเป็นแพทเทริน เค้าอาจจะไม่เหมาะสมกับการมีชีวิตคู่ เค้าอาจเหมาะกับการอยู่คนเดียวมากกว่า และเค้าก็บอกว่าเค้าถูกดิฉันว่ามาตลอดเวลาว่าไม่สนใจ ดิฉันได้ฟังลมแทบจับ ถามเค้าว่าขอให้ใช้ความรักที่ผ่านมาได้ไหม เค้าบอกว่าไม่ใช่เรื่องของความรัก และไม่ได้โกรธ เค้าไม่เข้าใจว่าทำชีวิตของเราต้องมามีปัญหา เฮ้อ ก็เลยตกลงกันว่าห่างกันสักพัก ตอนนี้ก็ผ่านมาได้เดือนครึ่งแล้วค่ะ ดิฉันก็นานๆ โทรหา อาจวันละครั้งหรือ สองวันครั้งแต่มักเป็นเรื่องงาน ไม่ได้มีการคุยเล่น (ก่อนเกิดปัญหาโทรกันบ่อยมาก ทุกวัน วันละหลายๆ ครั้งค่ะ แต่เดือนกว่าๆ ที่ผ่านมา สามีไม่เคยโทรหาเลยค่ะ ถ้าโทรไปแล้วยุ่งอยู่ก็โทรกลับมาค่ะ ดีขึ้นกว่าช่วงสามเดือนแรก) เมื่อสามอาทิตย์ก่อนเจอหน้ากันนั้นเค้าก็มองหน้าแล้ว แต่ก็ยังไม่ได้คุยเรื่องนี้กันเลย ให้น้องสาวสามีถามว่าเป็นไงบ้างเมื่ออาทิตย์ก่อน เค้าบอกว่าไม่รู้เหมือนกัน แต่ไม่ได้รู้สึกอะไรเหมือนช่วงที่ไม่มองหน้าดิฉัน เลยอยากเรียนถามอาจารย์ว่า ในกรณีนี้เราทั้งคู่ควร หรือดิฉันต้องทำอย่างไรบ้างเพื่อรักษาชีวิตคู่ของเราไว้ คือการเว้นระยะห่างมันควรนานขนาดไหน (ที่ไม่ทำให้เกิดมุมมองในของเรื่องของการไม่มีสุขในชีวิตคู่ ) บอกตามตรงว่าไม่กล้าที่จะถามว่าตอนนี้รู้สึกอย่างไร ปกติเค้าเป็นคนที่มีความรับผิดชอบสูงมาก และชอบบอกว่าเค้าไม่ชอบทะเลาะ หลายเรื่องที่ไม่เป็นปํญหาดิฉันก็ชอบทำให้เป็นปัญหา (ชอบบ่นน้อยใจที่เค้าไม่สนใจมาตลอด) ดิฉันเคยชวนไปปรึกษาจิตแพทย์ (เมื่อสองเดือนก่อน) เค้าบอกว่าไม่ไป เค้าไม่ต้องการให้หมอมาสั่งว่าต้องทำอะไรบ้าง สิ่งที่ดิฉันทำอยู่ก็คือทำทุกอย่างให้เป็นปกติ แต่อาจไปหาไม่บ่อยก็ 2 หรือ 3 อาทิตย์เจอกันครั้งหนึ่ง ตั้งแต่เกิดเรื่องดิฉันไปคนไปหาเอง เค้าไม่เคยมาหาดิฉันเลยค่ะ ไม่กล้าที่จะชวน เวลาะไปหาก็ไปเลย ไม่ค่อยได้บอกล่วงหน้า นอกจากนี้ก็ชวนไปดูหนัง ยังไม่เคยไปกันแค่สองคน ต้องมีน้องสาวหรือหลานไปด้วย เวลาโทรหาก็ไม่พูดเรื่องเดิม อ้อ พอเกิดเรื่องนี้ดิฉันก็เริ่มฝึกสมาธิค่ะ เพื่อไม่ให้ฟุ้งซ่าน และคิดมาก แต่ขณะที่อีกคนยังคิดอยู่เลย ทำไงดีค๊ะ

   ความคิดเห็นจากคุณ drterd
    : drterd
   วันที่: 9/2/10
   เวลา: 11:45

 
ดูเหมือนสถานการณืจะดีขึ้นนะครับ มันคงค่อยๆดีขึ้นเรื่องๆแม้จะไม่รวดเร็วนัก เขาเป้นคนอย่างนั้นคงไม่ต้องไปเปลี่ยนหากเรารักก้ต้องทำดีกับเขา เขาไม่โรเมนติกก็เป้นเพราะนิสัยเขาต้องทำใจ สำคัญคือยอมรับได้ไหม เพราะมันอาจไม่ได้ดีสมใจ ดังนั้นหากมันคุ้มค่าต่อความรู้สึกก้จงสนใจอย่างที่เราอยากสนใจ เมื่อดีขึ้นแล้วค่อมมาดูแผนการอนาคตว่ามีไหม รับได้ไหม สงบใจตนเองบ้างบางช่วงเพื่อให้รับมือกับสถานการณืที่ไม่ถูกใจ ที่จริงก็อาจไม่ใช่เรื่องใหญ่?

© 2004-2009 คลินิก สุขภาพใจ http://www.drterd.com
เลขที่ 20/22 ปากซอยลาดกระบัง 8 ถนนอ่อนนุช ลาดกระบัง กทม.โทร. 0 27278684

Contact Webmaster